Noğaynıñ Adağı
Acilikten qaytqanda Mensit noğay
Parohodda bek yaman dalğağa oğray.
Avdarıla cüregi, aylana başı,
Tögüle cerge burçaqday közüniñ yaşı.
Bek tartışıp qusqanda, adaqlar aday,
Diy: “Qırq qoyum sadaqa, tek qurtar, Huday.
Aytqan sözüm iç cutmam, ermendir men,
Hayrat içün qurarman bir celtirmen.
Coq-colağay bedava tartsınlar un,
cağarları yoqlarğa berermen odun.
Borçqa tükân açarman, bedava furun,
sağa dep, Mevlâm, aytaman içimniñ sırın.
Süyer qulun mollağa cabayım bir ton,
Adaqlarım etmesem, qatsen et soñ!
Ayt şu yavur deñizge, quturmasın
Men ğaripni oldurıp oturmasın.
Alla, başım, bedenim, cüreçigim,
Sabiylerim, elâlım, Zoreçigim.
Neçün çıqtım men, matüv, öz köyümden,
Keşke olum çıqqaydı cıllı üyümden!”
Yavaş-yavaş cel timip, eksiy dalğa,
Noğay desen kelip bir aruv alğa,
Diy: “Tükânı, furunı boştır onıñ,
Mollağa da ne şikâr cartı tonıñ.
Al bir cartı celtirmen qataytayım,
Bedava dep, onı halqqa nasıl aytayım?
degeninday tirmençi tabıla qoymaz,
Tabılsa da, az şiymen qarnı toymaz.
Aman-esen qutulıp, körsem bir kün,
Şu qırq qoynıñ otuzın çalmaq mümkün.
Otuz diymen, til taya, on diycekmen,
Yoq, pıçaqnı beş qoyğa siltiycekmen.”
Yavaş-yavaş parohod yaqınlay çetke,
Noğay közün bek tigip iskele betke,
Diy: “Ey, Mevlâm! Qurbannıñ birisi bek ceter,
Etken kişi hayratnı şuğadar eter.”
Yanaşqan soñ parohod çetke cetip,
Noğay çıqa er kezni aleket etip.
Diy: “Aldatıp, ayaqnı qarağa bastım,
Adaqlarım alaysıñ çaçaqqa astım.”
